(1 sierpnia 1865 - 9 lutego 1950), polski duchowny katolicki, biskup pomocniczy płocki, biskup łucki.
Studiował w Petersburgu, przyjął święcenia kapłańskie w 1888 w Płocku. Był profesorem seminarium duchownego w Płocku i Petersburgu, w Płocku pracował także przy konsystorzu, był członkiem kapituły katedralnej, prezesem Towarzystwa Dobroczynności, rektorem seminarium. 29 lipca 1918 został mianowany biskupem pomocniczym płockim, ze stolicą tytularną Barca, otrzymał sakrę biskupią 24 listopada 1918. 14 grudnia 1925 przeniesiony na stolicę biskupią w Łucku, ingres do katedry odbył 24 lutego 1926. Został mianowany radcą (konsultorem) rzymskiej Kongregacji Kościołów Wschodnich.

Latem 1944 roku (już po zajęciu Wołynia przez Armię Czerwoną) biskup łucki Adolf Szelążek mianował administratorów apostolskich dla dawnych diecezji kamienieckiej i żytomierskiej, którzy wraz z kilkoma jeszcze kapłanami rozpoczęli prace duszpasterską, korzystając z kościołów otwartych podczas niemieckiej okupacji Ukrainy sowieckiej.

Sytuacja ta nie trwała długo. Już w styczniu 1945 roku, po przesunięciu frontu na Zachód aresztowany został przez NKWD biskup Szelążek, księża kapituły łuckiej ( w tym Władysław Bukowiński) , a także księża pracujący w Żytomierzu - Bronisław Drzepecki i Stanisław Szczypta. Wszyscy zostali oskarżeni o szpiegostwo na rzecz Watykanu. Więziony w Kijowie; po wojnie w 1946 deportowany z diecezji w granice Polski, ostatnie lata życia spędził w Bierzgłowie koło Torunia. Czynione są starania by rozpocząć jego proces beatyfikacyjny
Źródło: Wikipedia