Ewangeliarz płocki zwany Złotym kodeksem pułtuskim z XI w. to kodeks iluminowany, wywodzący się z czeskiej szkoły iluminatorsko-piśmienniczej (Praga lub Sezawa), rozwiniętej pod wpływem szkoły malarstwa miniaturowego w Ratyzbonie. Jest jednym z najpóźniejszych polskich zabytków średniowiecznych pismiennictwa łacińskiego. Pisany in folio złotymi literami na purpurowym tle. Pisany majuskułą w szczególności capitalis quadrata. Zastosowano w nim bogaty system skróceń i ligatur. Litery kreślono sposobem podwójnego konturu, wypełnionego złotem. Obecnie w zbiorach Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Należał dawniej do katedry płockiej, dlatego niekiedy zwany jest "Ewangeliarzem płockim". Jest on zaliczany do najstarszych zabytków pisanych w całości kapitałą. Źródło: http://www.wsp.krakow.pl/whk/zabytki/k_pultuski.html

no i teraz wiemy co to jest