Trąba wodna

Niebo było zasłonięte chmurami, w powietrzu parno. Jedna z chmur koloru ciemno - niebieskiego wydawała się znacznie niżej położoną niż inne. Nagle chmura zaczęła się wydłużać i ściągać ku ziemi tak, że w końcu utworzyła wyraźny zupełnie lejek, który niższą podstawą sięgał powierzchni ziemi. Lejek ów przez pewien czas toczył się po polach, aż w końcu gdzieś, czego widzowie nie spostrzegli, zniknął około lasku łąckiego. Słyszano następnie silny huk, jakby uderzenie piorunu, ale błyskawicy przytem nie zauważono. Zjawisko to tłomaczyć zapewne można tak, że łączyły się dwie elektryczności: atmosferyczna w chmurze i ziemska. Zauważyć przy tem trzeba, że powietrze w dniu tym parnym przepojone było elektrycznością (Echa Płockie i Łomżyńskie 13 maja 1899 r).