65. Michał Jerzy Poniatowski herbu . Ciołek (1773- 1785)
rodzony brat króla Stanisława Augusta.Syn Stanisława, ostatni prymas I Rzeczypospolitej.
Od wczesnej młodości zaprawiał się do wielkiej kariery politycznej. Uczył się u teatynów w Warszawie, wyświęcony na kapłana 1761 został najpierw kustoszem gnieźnieńskim, lecz przebywał na dworze wuja, Michała Czaroryskiego, a po elekcji Stanisława Augusta został członkiem rady królewskiej. W 1764 mianowany opatem czerwińskim, w 1768 sekretarzem wielkim koronnym, 1773 biskupem płockim, następnie objął po uprowadzonym przez Rosjan Kajetanie Sołtyku administrację biskupstwa krakowskiego. W 1773 r. mianowany biskupem płockim. W roku 1784 mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem. Górował nad braćmi zdolnościami politycznymi i silną wolą. Przeniknięty duchem Oświecenia, jako członek, a od 1776 przewodniczący Komisji Edukacji Narodowej aktywnie pracował nad reformą oświaty. W latach 70. i 80. XVIII w. dał się poznać jako doskonały administrator, dbały o interesy swych diecezji, oświatę duchowieństwa i ludu, jednocześnie jednak człowiek bezgranicznie chciwy, rozwiązły i służalczy. Popierał rozwój gospodarczy miast kościelnych, zezwalając m. in. na osiedlenie się Żydów w Skierniewicach. W 1773 r. został członkiem Rady Nieustającej.
Przed Sejmem Czteroletnim był posiadającym wielki wpływ na swego brata przywódcą stronnictwa królewskiego. Opowiadał się za orientacją prorosyjską i przeciwko szerszym reformom ustroju Rzeczypospolitej; pokonany przez radykalną opozycję w partii królewskiej, wyjechał z kraju. Po uchwaleniu Konstytucji 3 maja powrócił i wszedł w skład Straży Praw. Podczas wojny polsko-rosyjskiej w 1792 doradzał królowi przystąpienie do Targowicy. W sejmie grodzieńskim 1793 nie brał udziału, jednak jako prymas przyjął członkostwo przywróconej Rady Nieustającej. Podczas powstania kościuszkowskiego, W czasie oblężenia Warszawy zmarł śmiercią samobójczą (trucizny podobno dostarczył mu sam król), zagrożony aresztowaniem wskutek wykrycia jego zdradzieckiej korespondencji z królem pruskim, ujawniającej słabe punkty obrony miasta. Po Warszawie krążyła wtedy piosenka patriotyczna : My, Krakowiacy, nosim guz u pasa, powiesim sobie, króla i prymasa.
Opublikował wiele mów sejmowych, rozporządzeń i listów pasterskich, oraz zbiór Rozporządzenia i pisma pasterskie do diecezji płockiej wydane w 4 tomach (Warszawa 1783-1786).
http://galeria.plock24.pl/displayimage.php?pos=-8097