48. Piotr Myszkowski herbu Jastrzębiec (!565 – 1577)

(ur. ok. 1510 w Przeciszowie, zm. 5 kwietnia 1591 w Krakowie) – biskup płocki w latach 1567-1577, przeniesiony na biskupstwo krakowskie 5 lipca 1577 r.
Studiował na Akademii Krakowskiej od 1527 r. wspierany finansowo przez bpa krakowskiego Piotra Tomickiego. Dalsze studia odbył w Padwie (po 1535 r.) i Rzymie (1542 r.). W 1544 r. został mianowany kanonikiem krakowskim i gnieźnieńskim. Jako młody ksiądz gromadził wszystkie wolne beneficja, żartobliwie był nazywany proboszczem całej Polski. Zgromadził ogromny majątek, z Pińczowa utworzył ordynację majątkową dla swojej rodziny, która po wygaśnięciu rodu Myszkowskich po kądzieli przeszła w ręce Wielopolskich. Piotr Myszkowski pracował również jako sekretarz królewski, a od 1559 r. na dworze króla Zygmunta Augusta zajmował stanowisko podkanclerzego. Jako biskup krakowski zabiegał o wydanie edyktów antyariańskich. W 1580 r. zwołał synod diecezjalny. Rozbudował pałace biskupów krakowskich w Kielcach i Bodzentynie. Popierał działalność jezuitów. Za czasów jego rządów ks. Piotr Skarga założył w Krakowie Arcybractwo Miłosierdzia. Sprzyjał także zakonowi dominikanów. Zgromadził wokół siebie wielu intelektualistów i uczonych. Był mecenasem Jana Kochanowskiego. Został pochowany w kaplicy św. Dominika przy kościele OO Dominikanów. Kaplica ta jest dziełem Santi Gucciego, mauzoleum rodu Myszkowskich.