Dokiment znajduje się w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych

Domy libertowane, czyli zwolnione ze wszelkich opłat i świadczeń na rzecz miasta, wyłączali spod sądu miejskiego książęta płoccy (zwłaszcza Władysław), a także niekiedy pozwalali na prowadzenie w nich wyszynku i handlu. Takie domy nie przynosiły dochodów miastu, z racji zwolnienia od opłat miejskich były konkurencją dla rzemieślników płockich, a także piwnicy miejskiej, ponieważ sprzedawano w nich piwo wiejskie oraz gatunki przywożone z innych miast

Miasto starało się walczyć z libertacjami i w 1515 r. zażądało zobowiązania od duchownych nabywających nieruchomości, że nie będą się uchylać od sądownictwa miejskiego i należnych czynszów. Władze miasta uzyskały od króla Zygmunta I Starego w 1521 r. zakaz wykonywania rzemiosła i handlu w Płocku dla osób nieposiadających obywatelstwa miejskiego. Ten sam władca w 1530 r. zarządził, aby szlachta i duchowieństwo, będący właścicielami domów w Płocku, ponosili ciężary na rzecz miasta lub sprzedali mieszczanom swe nieruchomości.

Jednak nadal dawne libertacje były potwierdzane (karczmy Garwaskich i Dąbrowskiego), a nowe wydawane – w 1539 r. Barbara Kościelecka, żona wojewody płockiego, uzyskała libertacje dla dwóch swoich ogrodów, król Zygmunt August zaś libertował dom należący do medyka królowej Bony Jakuba, archidiakona łowickiego i kanonika płockiego.

Kiedy w 1550 r. pozwolono szlachcie kupować domy w miastach pod warunkiem ponoszenia ciężarów, Płock od razu w tym samym roku uzyskał od króla pozwolenie na egzekwowanie tego prawa [link do 29], ale w praktyce okazało się to niewykonalne. W związku z tym władze miejskie wystarały się u Zygmunta Augusta o potwierdzenie prawa z 1530 r., co udało się osiągnąć w 1556 r.