Był bratem króla Stanisława Augusta. Jako biskup płocki rezydował stale w Warszawie u boku króla. Po objęciu diecezji tylko raz zawitał do Płocka w 1776 r., by zainaugurować obchody roku jubileuszowego. Nie można jednak napisać, że biskupa mało obchodziła diecezja. W 1774 r. przeprowadził reformę seminariów duchownych w Płocku i Pułtusku. Za biskupa Poniatowskiego zmienił się też całkowicie wygląd płockiej katedry. Zamurowano część okien, a fronton wzmocniono drewnianymi belkami, którym nadano wygląd jońskich kolumn. Kiedy w 1794 r. Prusacy oblegli Warszawę, biskup napisał list do króla pruskiego, oddając się pod jego opiekę. Polacy list przejęli i na biskupa padło podejrzenie o zdradę. Tłumnie zgromadzony przed pałacem prymasowskim lud domagał się dla Poniatowskiego szubienicy. Oburzonemu księciu zrobił się tętniak, co było prawdopodobnym powodem nagłej śmierci.