gotycki kościół Matki Bożej Różańcowej i św. Stanisława Biskupa z II połowy XV w.; w prezbiterium znakomite późnorenesansowe nagrobki Kryskich (zap. warsztat pińczowski Santi Gucci Fiorentino) 1572-1576, nawiązujące do grobowców Medyceuszy w kościele San Lorenzo we Florencji.

Ten nagrobek Kryskich to podobno unikat, ze względu na to, że jest potrójny.

Masz rację Awea - dokładniej: nagrobków Kryskich :

1. Nagrobek Anny, Pawła i Wojciecha Kryskich.
2.Nagrobek Stanisława, Małgorzaty i Piotra Kryskich

Opis nagrobków umieszczę po otrzymaniu zdjęć, a teraz informacje o kościele w Drobinie:
Historia obecnego kościoła parafialnego p.w. św. Stanisława w Drobinie sięga ostatniej ćwierci XV wieku. Budowę gotyckiej w formie budowli rozpoczęto z fundacji Ninogniewa Kryskiego, wojewody płockiego. Zachowane dokumenty przekazują informację o murarzu Zawiszy z Bogatego, który wobec nadmiernych oczekiwań syna fundatora, Jana z Gradzanowa Kryskiego, odstąpił w 1477 roku od prac związanych z wznoszeniem kościoła. Kolejnymi wzmiankowanymi muratorami byli Piotr z Łowicza i Leonard z Warszawy. Budowę ukończono ostatecznie po 1477 roku, staraniem późniejszego wojewody płockiego, Ninogniewa (II) Kryskiego.
Kroniki odnotowują także pożar, jaki strawił kościół w 1536 roku. Odbudowany przed 1543 rokiem staraniem wojewodzica płockiego, Pawła Kryskiego, wzmiankowany jest w 1597 roku jako kościół p.w. śś. Marii Magdaleny, Wojciecha i Stanisława biskupów, posiadający wieżę i sklepioną zakrystię. Najazd szwedzki w latach 50. XVII wieku obrócił kościół w ruinę. Ponownie odbudowany, już na początku XVIII wieku wymagał pilnego remontu. Restaurowany w 1740, w 1775 roku odnotowany jest w dokumentach "opuszczonym od 24 lat" i określony jako "zwalisko murów".
Około roku 1780, staraniem i kosztem proboszcza Ignacego Gozdawy Małowieskiego, kościół w Drobinie został podniesiony z ruiny, przy udziale warsztatu murarskiego Wojciecha Szklanowskiego. Wtedy też rozebrano ostatecznie, zapewne będącą w ruinie, wzmiankowaną w 1597 roku wieżę zachodnią. Dalsze losy kościoła były równie burzliwe. W 1812 roku użytkowano go na potrzeby wojska. Kolejne dokumenty z lat 1826, 1875-80, 1896 i 1904 donoszą o przeprowadzanych wówczas remontach.
W 1904 roku prace przy świątyni prowadził warsztat płockiego murarza, Stanisława Pelkowskiego. Z tego czasu pochodzi uformowanie charakterystycznych, neobarokowych szczytów kościoła oraz kruchty i kaplicy. Data "1904" widniała w szczycie zachodnim jeszcze w latach 50. XX wieku. W 1939 roku świątynię wykorzystywano jako szpital polowy w roku 1943 był tu magazyn zboża. Po wojnie, w latach 1949-50 kościół został gruntownie odrestaurowany, uzyskując dawną, gotycko-neobarokową szatę. Przywrócono też pochodzący z około 1780 roku, skromny w swym wyrazie wystrój wnętrza.
Mając na względzie wszystkie te przypadki, niszczenie, pożary, wykorzystywanie do utylitarnych celów, należy uznać za szczęśliwy zbieg okoliczności fakt przetrwania do naszych czasów, dwóch najcenniejszych obiektów zabytkowych, znajdujących się po obu stronach ołtarza głównego - nagrobków Anny, Pawła i Wojciecha oraz Stanisława, Małgorzaty i Piotra Kryskich. Drobin, w wieku XVI ważny ośrodek na Mazowszu, był w owym czasie centrum administracyjnym dóbr rodziny Kryskich, którzy w pierwszej połowie XVI wieku odgrywali w Polsce rolę szczególną. Po inkorporacji Mazowsza w 1526 roku na skutek wygaśnięcia męskiej linii rodu książąt mazowieckich, Kryscy zdecydowali się poprzeć władzę królewską co w perspektywie czasu okazało się dla nich bardzo korzystne. Jeden z przedstawicieli rodu, Wojciech Kryski (zm. 1562) został sekretarzem królewskim i dyplomatą na dworze Zygmunta Augusta, co dla mazowszanina w owym czasie było wyróżnieniem szczególnym.